روزگاران کهن


	روزگاران کهن

کجا کجا اي بي وفا!

دوستان به علت پاره اي از مشکلات وبلاگ را به روز نکردم ،‌ حتماً در محيطي جديد و با مطالب جديد اين وبلاگ را خواهيد ديد ‌.

پ ن: به زودي...

آخرين به روز رساني در جمعه دوازدهم مهر 1387 ساعت 4:36

حمله با توپ و تانک

اين روزها که گرماي بازيهاي Euro 2008 تمام دنيا را فرا گرفته کسي از گرماي فلسطين خبر ندارد ، شايد فرصتي مناسب باشد تا زماني که تيمهاي فوتبال به جام قهرماني فکر مي کنند ، اسرائيل نيز به فلسطين فکر کند ، بازيکنان تيم حريف به طرف دروازه تيم مقابل شوت مي کنند ، و جنگجويان اسرائيل با تانکهاي خود به طرف کاشانه فلسطيني ها شليک مي کنند ، شور و هيجان مردم در ورزشگاه به چشم مي خورد ، اما گريه کودکان در بيابان ها و خيابان هاي فلسطين به چشم نمي آيد. سازمان فدراسيون فوتبال فيفا با چشماني باز به رقابتهاي اين دوره نگاه مي کند ، ولي سازمان ملل ترجيح مي دهد که به چشمان خود استراحت دهد.

آخرين به روز رساني در یکشنبه نهم تیر 1387 ساعت 9:37 |

فرهنگ مرگ - فرهنگ زندگی

در صحنه ي وحشتناکي در تلويزيون بين المللي نشان داده مي شد که چگونه يک استاديوم ورزشي در چين در يک انفجار برنامه ريزي شده توسط دولت چين در جا تخريب مي شد تا مکان تازه اي براي ساختن يک استاديوم ورزشي جديد با جزئيات نو در آن ايجاد شود.

تخريب و ويران سازي آن استاديوم بزرگ فقط به چند ثانيه بيشتر زمان نياز نداشت، انفجاري که پس از پايان آن استاديوم به تل خاک تبديل مي گرديد. انساني که چنين صحنه اي را مشاهده مي کند، اولين نکته اي که به ذهنش مي رسد مقايسه اي ساده ميان زمان، تلاش، زحمت و پولي است که صرف ساختن آن استاديوم گرديده است و آن چند لحظه ي کوتاهي که در آن بدون درنگ با خاک يکسان مي گردد.

اين صحنه ي گويا نسبت ميان ساختن و ويران کردن را به روشني مورد ارزيابي قرار مي دهد. براي ساختن يک پل، يک ساختمان، يک کارخانه يا يک انسان به چه زماني نياز است؟ و چقدر ويران کردن ساده است، زيرا به تنها چيزي که نياز است اراده و تصميم براي آن عمل است! فردي که مورد شستشوي مغزي قرار گرفته مي تواند خودش را در وسط بازار پر جمعيت منفجر کند و ظرف فقط چند ثانيه تعداد زيادي از کودکان را يتيم، و زنان بسياري را بيوه سازد و بناها و مغازه هاي چندي را به تل خاک تبديل کند.

چند وقت پيش تروريست ها پل قديمي بغداد را با بمب منفجر کردند، يعني يکي از عالي ترين و نسبتا قديمي ترين پل ها در کشورهاي عربي. ظرف فقط چند ثانيه اين اثر زيبا و قديمي و يادگار عشاقي که بر روي آن با هم ملاقات کرده بودند به آهن قراضه تبديل گرديد. اين صحنه اي بي نهايت غم انگيز بود. بار ديگر اين پرسش سر بر مي آورد که نابود کردن چقدر ساده است. و البته صحنه هاي مشابهی طي روزهای آینده در الجزاير و مراکش تکرار گرديدند!

همه ی ما صحنه ي برخورد هواپيما به مرکز تجارت جهاني در نيويورک در سپتامبر 2001 را به خاطر داريم. بعضي ها با مشاهده ي چنين صحنه اي از شادي در پوست خود نمي گنجيدند، زيرا تروريست ها موفق به نابود ساختن و تخريب آن ساختمان با کوبيدن يک هواپيماي حامل مردم عادي به آن شده بودند. اما ديگراني هم بودند که از ديدن آن متاثر و بسيار غمگين شدند، زيرا آنها پي برده اند که مبارزه ای واقعي در نابود کردن ساختمان يا سقوط هواپيما قرار ندارد، بلکه چالش واقعي ساختن بنايي مشابه با آن و يا ساختن هواپيمايي مانند آن و جان صدها انسان (که غیر قابل بازگشت) است.

هيچ کاري ساده تر از ويران کردن نيست و هيچ کاري هم دشوار تر از ساختن و رسيدن به دستاوردهاي مهم. کشورهايي که پيشرفت مي کنند آنهايي هستند که برنامه هايي را به تحقق مي رسانند و دست به سازندگي مي زنند و کشورهايي که سير قهقرايي را طي مي کنند آنهايي هستند که تخريب مي کنند! کشورهای باهوش فرهنگ زندگي و برخورداري از آن را ارج مي نهند، در حالي که کشورهاي عقب مانده فرهنگ مرگ را مورد حمايت قرار مي دهند و نفرت و دشمني را ترغيب مي کنند و هنگامي که افراد بيگناه را به قتل مي رسانند، زندگي را نابود مي کنند و نقش شيطان را بازي مي کنند اين اعمال وحشتناک را به ناحق به نام خدا به انجام مي رسانند.

احمد الرابعي
برگردان علي محمد طباطبايي

The Culture of Life and Death by Ahmed Al-Rabei
http://www.asharq-e.com

آخرين به روز رساني در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 ساعت 20:24 |